توسعه فرآیند های کروماته کردن فلزات خاص
می دانیم در طی فرآیند کروماته کردن یک نوع پوشش تبدیلی ایجاد می شود که از فلز در برابر خوردگی محافظت می کند و یک لایه پوششی روی قطعه فلزی مورد نظر ما ایجاد می کند که پیوند بسیار محکمی با فلز پایه ایجاد می کند.
اولین بار فرآیند کرماته کردن در سال 1924 و برای فلزمنیزیم به کار رفت . پوشش کروماته که در آن زمان به دست آمد مشخصا یک پوسته بسیار باریک بود و به علت کاربرد روش های خاص رنگ پوسته قهوه ای یا زیتونی بود . غالبا از محلول های اسیدی سدیم دی کرومات یا بدون افزایش نمک های فلزی معین برای منظور های خاصی استفاده می شد. بین سال های 1924 تا 1936 چندین روش برای کروماته کردن منیزیم ، روی ، کادمیم ، مس و آلیاژهای آن عرضه شد . از بین این روش ها ، روش که در آن از یک محلول خاص برای دستیابی به پوشش روشن بر روی کادمیم استفاده می شد، کاربرد بیشتری داشت. بدون شک فرآیندی که در آن حمام دی کرومات و اسید سولفوریک به کار می رود ، ارزشمند ترین فرآیند است . این فرآیند که در سال 1936 ابداع شد به فرآیند کرونک ( Croank) شهرت یافت . پوشش کروماته ای که از این روش بر روی Zn و Cd بدست آمد ، رنگسی شبیه زرد یا قهوه ای تیره داشت. پیشرفت های بعدی در این زمینه به کاربرد محلول هایی منجر شد که شامل اسید کرمیک و سولفات ها بودند که جهت بدست آمدن سطح و ظاهر روشن سپس در محلول های اسیدی یا الکلی دقیق شسته می شدند. در دوران جنگ جهانی دوم روشی ابداع شد که پوشش کروماته به رنگ سبز زیتونی بر روی فلز روی و کادمیم بدست آمد . این پوشش در مقایسه با نمونه مات متمایل به قهوه ای که سابقا تهیه شده بود در مقابل خوردگی مقاومت بیشتری از خود نشان می داد. علاوه بر ایجاد پوشش سبز زیتونی تهیه پوشش هایی به رنگ سیاه و رنگ های دیگر از طریق رنگ کردن پوشش زیتونی امکان پذیر شد. پیشرفت بعدی در این زمینه استفاده از عملیات الکترولیتی روی محلول در محلول کروماته بود . هنوز بسیاری از فرآیند های قدیمی کرماته کردن روی و کادمیم که نیاز به استفاده از محلول های اسید سولفوریک و دی کرمات با اصلاحات مختصری ، دارند قابل استفاده اند. محلول هایی با بنیان کرمات نیز جهت آماده سازی سطح مس و آلیاژ هایش قابل استفاده اند. اما در ابتدا فقط به صورت حمام های براق کننده به کار می رفت ولی همزمان به عات تشکیل یک لایه نازک کرمات بر روی سطح ، مقاومت به خوردگی را افزایش می دهد. در حال حاضر برای حالت هایی که ظاهر و سطح قطعه حساسیت چندانی ندارد لایه های ضخیمتر پوشش که سبب محافظت بیشتری در مقابل خوردگی می شوند نیز مورد توجه قرار دارد . تهیه کنندگان فلز منیزیم عمدتا خود مستقیما این فلزات را با کرومات پوشش می دهند. در طی سه دهه گذشته فرآیند های متعددی جهت کروماته کردن منیزیم پیشنهاد شده که فقط معدودی از ان ها اقتصادی اند. امروزه در اغلب این فرآیند ها از حمام های کروماته استفاده می کنند . در سال های اخیر پوشش دادن آلمینویم با محلول های حاوی کروماته کاربرد گسترده ای پیدا کرده است. در دو فرآیند جالب که از همان اوایل به کار می رفته است از ترکیب های کروم شش ظرفیت استفاده می شود و این ها را نمی توان بادق در زمره عملیاتی که در آن ها محلول های کرماته به کار می رود به شمارآورد . اولین فرآیند عملیاتی است که در آن آلمینیوم در محلول های قلیایی قرار می گیرد ، که به منظور رسیدن به پوشش های اکسیدی خاکستری متعاقبا بر روی آن عملیات حفاظتی انجام می شود و سپس در محلول های پتاسیم دی کرمات قرار می گیرد. دومین فرآیند استفاده از محلول های حاوی اسید کرومیک و اسید فسفریک است که از اجزای اصلی اند که به ایجاد پوشش های فسفاته- کرماته به رنگ سبز روشن منجر می شود . اولین فرآیند کرماته کردن Al ( آلمینیوم ) به صورت نمونه در سطح تجاری در سال 1950 به کار گرفته شد. پوشش آن در مقابل خوردگی مقاومت بسیار زیادی داشت و سادگی روش کار به گسترش این فرآیند کمک شایانی کرد . طی سال های جنگ جهانی دوم کاربرد پوشش های کروماته به منظور جلوگیری از خوردگی در سطح تجاری آغاز شد . چنین پوشش هایی خصوصا برای جلوگیری از خوردگی تجهیزات نظامی که باید از طریق دریا و در آب و هواهای مرطوب حمل و نقل شوند ، بسیار مناسب بود . پس از پایان جنگ بسیاری از تهیه کنندگان ، پوشش های کروماته را به عرضه قطعات مصرفی روزمره کشاندند و در این راه روش های کروماته کردن فلزات توسعه و گسترش خاصی در صنعت یافت .
