روشهای پوشش روی بنا بر نوع کاربرد و نوع مکانیسم به سه گروه کلی تقسیم می شود.

که شامل الکترولیت آبکاری، پاششی و نفوذی می باشد. در روش آبکاری گالوانیزه پوشش در اثر عبور جریان الکتریکی مستقیم از محلول الکترولیت نمک های روی تشکیل می شود.

دمای عملیات 70 -15 سانتیگراد است و از حمام های اسیدی ، سیانیدی و قلیایی و یا الکترولیت های آبکاری دیگری استفاده می شود.از جمله مزایای مهم این روش انجام عملیات در دمای کم و برخورداری پوشش از دقت ابعادی مناسب است.

در روش پاششی پودر فلز روی با استفاده از قوس یا یک گاز داغ مایع می شود و سپس بوسیله یک افشانک با کمک هوای فشرده به سطح قطعه پاشیده می شود. گاهی به همراه روی از مواد آلی همچون رزین های کلرید پلی وینیل، سیلیکات ها استفاده می شود که سبب پر شدن تخلخل های پوشش روی می شود.

از جمله نقص های این روش چسبندگی نامناسب پوشش به قطعه در مقایسه با دیگر روشها است و حسن این روش آسان بودن عملی پوشش و تعمیر قطعات پیچیده است.

در روش نفوذی بر خلاف روش آبکاری و پاششی از دما های بالای 350 درجه سانتیگراد استفاده می شود که بر پایه پدیده نفوذ می باشد. از جمله مزیت های روش نفوذی می توان به این نکات اشاره کرد:

فلز روی به داخل شبکه کریستالی فلز پایه نفوذ می کند و استحکام بین پوشش و فلز پایه افزایش می یابد. با افزایش دما عمق نفوذ بیشتر خواهد بود.

کاهش یکنواخت غلظت فلز روی در عمق لایه نفوذی که سبب ایجاد تغییرات هماهنگ خواص از داخل فلز پایه به طرف سطح خارجی می شود.