جیوه تنها عنصرفلزی است که درشرایط استاندارد دما وفشار (237k و100kPa) مایع است.

در دمای 20C ،فشار بخار آن 0.16Pa است.به راحتی با فلزهای مختلف مخلوط شده وملغمه می سازد.

در طبیعت عمدتا به صورت سینابار (سولفید مرکوریک ،HgS) وجود دارد که به عنوان یک رنگدانه قرمز روشن به نام ورمیلیون از زمان قدیم تا قرون وسطی کاربرد داشته است. 

کاربردهای مدرن آن از این قرار هستند :مواد گرماسنجی برای دماسنج ها ،مایع فشارسنج ها ،مواد رسانا برای سوییچ ها ورله های الکتریکی ،منبع بخار در لامپ های بخار جیوه ولامپ های فلورسنت ،آفت کش ها ،مواد دارویی وملغمه های دندانی اما این استفاده ها از جیوه به دلیل سمیت آنها ونگرانی های زیست محیطی در حال کاهش هستند.

ترکیبات جیوه،مخصوصا بعضی از نمک های غیرآلی مرکوریک وترکیبات آلی جیوه ،برای انسان ها به شدت سمی هستند.قابل ملاحضه ترین آن ها ،سمیت عصبی متیل جیوه می باشد.

این ترکیب آلی جیوه به چند دلیل ،یک سم عصبی قدرتمند است.در درجه اول به این علت که می تواند  به راحتی و به طور موثری از مانع خون-مغز عبور کند.

کلرید جیوه ومتیل جیوه به راحتی در آب قابل حل هستند ولی بخار جیوه عنصری وترکیبات غیرآلی دیگر جیوه مثل سولفید جیوه انحلال پذیری کمی دارند.با این حال ،جیوه غیرآلی است که از طریق واکنش هایی که به طور میکروبیولوژیکی میانجی گری می شوند ،متیل دار شوند یا به متیل جیوه تبدیل شود.

هرچند که آب آشامیدنی یک ترکیب ،یک منبع عمده برای جیوه تلقی نمی شود ولی متیلاسیون میکروبی ،انباشت زیستی  وتشدید زیستی در زنجیره ی غذایی آبی ،مخاطرات پراهمیتی از نظر سلامت عمومی هستند .غلظت جیوه همچنان که درسطوح تروفیک به بالا حرکت می کند می تواند افزایش بیاید ودرنهایت برای انسان ها سمی شود.

می دانیم که متیل جیوه با تشکیل کمپلکس های سیستئین می تواند به عنوان آمینواسیدها وانمود کند وبه این ترتیب آزادنه در سراسر بدن حرکت کند وبا داشتن نیمه عمر بیولوژیکی 50روز،ممکن است که انباشت شود.علاه برنابسامانی های عصبی ناشی از متیل جیوه ،در معرض بودن به ترکیبات غیرآلی جیوه می تواند باعث صدمه به کلیه نیز بشود.